มีเรื่องเล่ามาฝาก
----------------------
หญิงแก่วัยเลย 60 คนหนึ่งคุยกับลูกชายที่เพิ่งกลับมาเยี่ยมหลัง

จากแต่งงานและย้ายครอบครัวออกไปไม่กี่ปี

หญิงแก่...แจ๊ค (ชื่อลูกชาย) นั่นอะไรลูก เห็นลางๆ

แจ๊ค...อ๋อ วัวแหนะแม่

................

ผ่านไป 2-3 นาที
หญิงแก่...แจ๊ค นั่นอะไรลูก
แจ๊ค...วัว ตัวเดิมนั่นแหละแม่ ยังไม่ไปไหนเลย

.............

ผ่านไปอีก 2-3 นาที
หญิงแก่...แจ๊ค นั่นอะไรอีกละลูก
แจ๊ค...(เริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด) วัวแม่วัว วัวตัวเดิมที่เพิ่งถามนั่นแหละ

......................

เวลาผ่านไปอีก 2-3 นาที
หญิงแก่...แจ๊ค นั่นอะไรลูก
แจ๊ค...เอ๊ะแม่นี่ยังไงนะ ถามซ้ำๆซาก ผมจะบอกครั้งสุดท้ายแล้วนะว่าวัว

.................

ผ่านไปอีก 2-3 นาที
หญิงแก่...แจ๊ค นั่นอะไรลูก
แจ๊ค...โอ๊ย ! แม่เลอะเลือนแล้ว คุยไม่รู้เรื่อง ผมไม่คุยกับแม่แล้ว

..................

แล้วแจ๊คก็ผละจากแม่ไปอย่างอารมณ์เสียเป็นที่สุด

เวลาผ่านไป จวบจนตอนเย็น ได้เวลาอาหารค่ำ เมื่อไม่เห็นผู้เป็นแม่ลงมา

แจ๊คจึงเดินไปตามที่ห้อง ณ ที่นั้น เขาได้พบหญิง แก่คนนั้น นั่งเหม่อลอย

ข้างๆมีไดอะรี่เก่าๆเล่มหนึ่งที่เพิ่งเขียนบันทึกในวันนี้เสร็จ

แจ๊คถือวิสาสะเข้าไป อ่าน ความว่า...

ครั้งหนึ่งเมื่อ 30 ปีมาแล้ว เรามีลูกชายคนหนึ่งที่เรารักมาก

เราตั้งชื่อเค้าเองว่า...แจ๊คในวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่ง ตอนนั้น

แจ๊คกำลังพูดได้เก่งทีเดียว เราพาเค้าไปนั่งที่สวนหลังบ้าน พอดีมีวัวผ่านมา...

แจ๊คถามเราว่า แม่ นั่นอะไร...วัวไงลูก เราตอบ เวลาผ่านไปอีกไม่ถึง 1 นาที

แจ๊คก็ถามคำถามเดิมเราอีก เราก็ตอบเช่นเดิมอีก เป็นอย่างนี้อยู่ถึง 25 ครั้ง...

เราไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเลยที่จะ ตอบคำถามเดิมๆเหล่านั้น เรากลับรู้สึกดีใจอย่างที่สุด

ที่ลูกสนใจเราอย่างไม่เบื่อหน่าย....
---จากเรื่องราวข้างต้น มันช่างตรงกับตัวผมซะจริงๆ---
บ่อยครั้งทื่แม่มักถามคำถามเดิมๆและทำให้ผมหงุดหงิด พูดจาไม่ดีออกไป ผมขอโทษ
ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำอีกแล้ว สัญญาครับ